Plein Public

Advies en begeleiding bij kunstprojecten in de openbare ruimte

Rotterdamse beeldverhalen 2005-2015

Beeldende kunst is meestal om naar te kijken. Maar achter ieder beeld schuilt ook een verhaal. Dat geldt zeker voor de beelden in de openbare ruimte. Waarom staat een beeld juist op die ene plek? Sommige beelden zijn speciaal ontworpen voor een bepaalde locatie maar veel beelden in Rotterdam zijn in de loop van de jaren verplaatst. Heeft dit de beelden goedgedaan of is met de verplaatsing een deel van de oorspronkelijke betekenis verloren gegaan?

Publieke beelden roepen ook publieke discussie op. Iedereen kan zich de opschudding rondom het beeld Santa Claus van Paul McCarthy in 2001 nog wel herinneren. Veel van de beelden die voor ons een vanzelfsprekende plek in de stad innemen zijn ooit omstreden geweest. Een Rotterdams weekblad schreef in 1964 dat “alle violen der kritiek worden bespeelt”, toen men hoorde van het voornemen om een betonsculptuur van Picasso aan te kopen. Honderden brieven kwamen binnen, waarvan slechts drie brieven van voorstanders. Zelfs het bekende beeld L’Homme qui marche van Rodin heeft, net als Santa Claus, in de tuin van museum Boijmans doorgebracht omdat de stad nog niet klaar was voor dit beeld. De leden van de commissie stadsverfraaiing vonden bij de aankoop in 1960 dat het beeld in een museale context gezien moest worden. De commissie was bang dat de gewone man in de straat het beeld niet zou begrijpen omdat “wanneer dit beeld in de verkeerde omlijsting wordt gezet, het voor velen niet meer zal zijn dan een blote man zonder hoofd en armen”.

Tussen 2005 en 2015 organiseerde Martine Herman rondleidingen en stadswandelingen langs beelden in de stad (Engels en Nederlands) voor onder andere Centrum Beeldende Kunst, Sculpture International Rotterdam, Art Rotterdam (internationale pers) en diverse scholen.


Plein Public zorgt ervoor dat kunst er echt komt en dat er echte kunst komt.